Bermulanya Sejarah Krisis di Palestina

 Perpecahan Empayar Uthmaniyyah

Menjelang pergantian abad, "soalan Timur" menjadi kebimbangan utama diplomasi Eropah, kerana Kuasa Besar bergerak untuk mewujudkan kawalan atau sekatan pengaruh ke atas wilayah Empayar Uthmaniyyah yang semakin menurun. "Dinamik persoalan Timur itu terletak di Eropah" dan isu itu akhirnya diselesaikan dengan kekalahan Turki dalam Perang Dunia Pertama.

Semasa perang berada di kemuncaknya dan perpecahan Empayar Uthmaniyyah menjadi jelas berlaku, Kuasa Entente sudah pun berunding mengenai cita-cita wilayah saingan. Pada tahun 1916 rundingan antara Britain, Perancis dan Rusia, kemudiannya juga termasuk Itali, membawa kepada perjanjian Sykes-Picot rahsia mengenai peruntukan wilayah Arab Uthmaniyyah kepada penjajahan baru pengaruh Kuasa Eropah (Lampiran I). Memandangkan tempat-tempat suci kepada tiga agama dunia terletak di sana, rejim antarabangsa pada mulanya dijangkakan untuk Palestin yang, bagaimanapun, akhirnya akan berada di bawah kawalan British.

Walaupun Kuasa Eropah berusaha untuk mewujudkan penjajahan dan pengaruh, mereka mengakui bahawa kedaulatan akan terletak pada pemerintah dan rakyat wilayah Arab, dan perjanjian Sykes-Picot menetapkan pengiktirafan "Negara Arab merdeka" atau "konfederasi Negara Arab". Ini mencerminkan pengiktirafan realiti serantau, kerana kekuatan nasionalisme Arab yang muncul merupakan cabaran besar kepada Empayar Uthmaniyyah supra-nasional. Nasionalisme Arab mencari manifestasi dalam bentuk negara negara yang berdaulat dan merdeka mengikut model Eropah. Matlamat Great Britain dalam peperangan dikaitkan dengan aspirasi negara Arab ini dan membawa kepada jaminan kemerdekaan berdaulat bagi orang Arab selepas kekalahan Kuasa Paksi.

Pada 19 Mei 1916, wakil Great Britain dan Perancis secara rahsia mencapai persetujuan, yang dikenali sebagai Perjanjian Sykes-Picot, yang mana kebanyakan tanah Arab di bawah pemerintahan Empayar Uthmaniyyah akan dibahagikan kepada sfera pengaruh British dan Perancis. dengan berakhirnya Perang Dunia I.

Pemahaman Inggeris-Arab tentang kemerdekaan Arab.

PesurihJaya Penjajah British Henry McMahon

Jaminan ini muncul dalam surat-menyurat selama 1915-1916 antara Sir Henry McMahon, Pesuruhjaya Tinggi British di Mesir, dan Sherif Husain, Emir Mekah, yang memegang status istimewa sebagai Penyimpan kota paling suci Islam. Oleh itu, beliau bertindak sebagai wakil rakyat Arab, walaupun tidak menjalankan kekuasaan politik formal ke atas mereka semua.

Dalam perjalanan surat-menyurat yang berlarutan, Sherif dengan tegas menuntut "kemerdekaan negara-negara Arab", dengan menyatakan secara terperinci sempadan wilayah berkenaan, yang jelas termasuk Palestin. McMahon mengesahkan bahawa "Great Britain bersedia untuk mengiktiraf dan menyokong kemerdekaan orang Arab di semua wilayah dalam had yang dituntut oleh Sherif Mekah".

Untuk meredakan kebimbangan Arab yang ditimbulkan oleh pendedahan perjanjian Sykes-Picot oleh Kerajaan Soviet selepas revolusi 1917, dan oleh kenyataan bercanggah tertentu dasar British (lihat bahagian II ), jaminan selanjutnya diikuti mengenai masa depan wilayah Arab.

Perutusan khas (4 Januari 1918) daripada Kerajaan British, yang dibawa sendiri oleh Komander David George Hogarth kepada Sherif Husain, menyatakan bahawa "Kuasa Entente bertekad bahawa bangsa Arab akan diberi peluang sepenuhnya untuk sekali lagi membentuk sebuah negara di dunia ... Setakat Palestin, kami bertekad bahawa tiada rakyat akan tertakluk kepada orang lain". 

Shariff Hussein 
Tamak Kuasa dan Bersubahat dengan Penjajah.  Kemudian setelah  menjadi Gabenor Hijaz, Penjajah British tipu  dia hidup2..

Syarif Husain bin Ali (Arab: حسین بن علی; lahir 1 Mei 1854 – meninggal 4 Jun 1931 pada umur 77 tahun) merupakan Gabenor Mekah yang diangkat pada 1908 sebagai Raja penguasa Hijaz antara 1916 hingga 1924. Beliau memberontak terhadap Empayar Uthmaniyah pada Jun 1916.

Setelah penjajah bersekongkol dengan Keluarga Saud yang berasal Najed (Riyadh). Sehingga kini  malaun ini dan Keturunannya - keluarganya yang perintah Hijaz atau  Arab Saudi.

(Mereka Juga Bersongkongkol mendirikan Wahabi)

Ibnu Saud menyerang dan mengalahkannya pada 1924, sehingga Syarif Husain harus turun takhta Hijaz dan memilih Cyprus sebagai tempat tinggalnya sejak itu. Syarif Husain meninggal dunia di Amman, Jordan. Keturunan dari Syarif Husain ini yang kemudian memegang kekuasaan di Jordan sehingga sekarang dan Iraq yang baru ditubuhkan.

Enam bulan selepas tentera Jeneral Allenby telah menduduki Baitulmaqdis, satu lagi pengisytiharan, merujuk kepada "kawasan yang dahulunya di bawah jajahan Uthmaniyyah, yang diduduki oleh Tentera Bersekutu semasa perang sekarang", mengumumkan "... hasrat dan keinginan Kerajaan Baginda bahawa kerajaan masa depan kawasan-kawasan ini hendaklah berdasarkan prinsip persetujuan pihak yang diperintah, dan dasar ini telah dan akan terus mendapat sokongan daripada Kerajaan Kebawah Duli Yang Maha Mulia".

Pengisytiharan bersama Inggeris-Perancis (7 November 1918) adalah lebih lengkap dan khusus, yang menjejaskan kedua-dua bidang kepentingan British dan Perancis (istilah "Syria" masih dipertimbangkan untuk memasukkan Lubnan dan Palestin):

"Objek yang ditujukan oleh Perancis dan Great Britain dalam mendakwa di Timur Perang yang dilepaskan oleh cita-cita Jerman adalah pembebasan lengkap dan pasti rakyat [Arab] dan penubuhan kerajaan dan pentadbiran negara yang memperoleh kuasa mereka daripada inisiatif itu. dan pilihan bebas penduduk pribumi.

"Untuk melaksanakan niat ini, Perancis dan Great Britain bersatu dalam menggalakkan dan membantu penubuhan kerajaan dan pentadbiran pribumi di Syria dan Mesopotamia yang kini dibebaskan oleh pihak Berikat, dan di wilayah pembebasan yang mereka lakukan. mengamankan, dan mengiktiraf ini sebaik sahaja ia benar-benar ditubuhkan."

Jawatankuasa mengenai surat-menyurat Husain-McMahon

Walaupun jaminan kemerdekaan British kepada orang Arab ini tidak berbelah bahagi, kedudukan British, sejak tamat perang, ialah Palestin telah diketepikan, satu penegasan yang dipertikaikan oleh pemimpin Palestin dan Arab.

Semasa surat-menyurat Husain-McMahon, British telah berusaha keras untuk mengecualikan kawasan tertentu daripada wilayah untuk mencapai kemerdekaan, dengan alasan "kepentingan sekutu kita, Perancis, terlibat". Sherif Husain dengan berat hati bersetuju untuk menangguhkan, tetapi tidak menyerah, tuntutan Arab untuk kemerdekaan ke kawasan itu, menyatakan bahawa "menteri terkemuka harus memastikan bahawa, pada peluang pertama selepas perang ini selesai, kami akan bertanya kepada anda (dari apa yang kami elakkan mata hari ini) untuk apa yang sekarang kita tinggalkan ke Perancis di Beirut dan pantainya".

Kawasan berkenaan telah disifatkan oleh McMahon sebagai "bahagian Syria yang terletak di sebelah barat daerah Damsyik, Homs, Hama dan Aleppo". Ini nampaknya sepadan dengan kawasan pantai Syria masa kini dan bahagian utara Lubnan (peta di Lampiran II), di mana kepentingan Perancis berkumpul. Prima facie nampaknya tidak meliputi Palestin, sebuah tanah yang dikenali dan boleh dikenal pasti dengan sejarah kuno, suci kepada tiga agama monoteistik yang besar, dan yang, di bawah Uthmaniyyah, hampir kepada sanjak bebas Baitulmaqdis dan sanjak Acre dan Balqa ( peta di Lampiran III).

Pada tahun 1939, sejurus selepas kertas kerja Husain-McMahon didedahkan kepada umum, sebuah jawatankuasa yang terdiri daripada kedua-dua wakil British dan Arab telah ditubuhkan untuk mempertimbangkan isu khusus ini. Kedua-dua pihak mengulangi tafsiran masing-masing mengenai surat Husain-McMahon dan tidak dapat mencapai pandangan yang dipersetujui, tetapi delegasi British mengakui bahawa Arab

"... perbalahan yang berkaitan dengan makna frasa 'bahagian Syria yang terletak di sebelah barat daerah Damsyik, Hama, Homs dan Aleppo' mempunyai kekuatan yang lebih besar daripada yang muncul sehingga kini ... mereka bersetuju bahawa Palestin termasuk dalam kawasan yang dituntut oleh Sherif Mekah dalam suratnya pada 14 Julai 1915, dan bahawa melainkan Palestin dikecualikan daripada kawasan itu kemudian dalam surat-menyurat, ia mesti dianggap sebagai telah dimasukkan ke dalam kawasan yang Great Britain mengiktiraf dan menyokong kemerdekaan negara itu. orang Arab. Mereka berpendapat bahawa pada pembinaan surat-menyurat yang betul, Palestin sebenarnya dikecualikan. Tetapi mereka bersetuju bahawa bahasa di mana pengecualiannya dinyatakan tidak begitu spesifik dan jelas seperti yang difikirkan pada masa itu".

Di sebalik bahasa diplomatik terdapat pengiktirafan bahawa Palestin tidak tersisih daripada ikrar kemerdekaan British. Laporan itu, merujuk kepada kertas kerja Husain-McMahon serta deklarasi British dan Inggeris-Perancis kepada orang Arab selepas isu Deklarasi Balfour, menyimpulkan:

“Pada pendapat Jawatankuasa, bagaimanapun, terbukti daripada kenyataan ini bahawa Kerajaan Kebawah Duli Yang Maha Mulia tidak bebas untuk melupuskan Palestin tanpa mengambil kira kehendak dan kepentingan penduduk Palestin, dan kenyataan ini mesti diambil kira. dalam sebarang percubaan untuk menganggarkan tanggungjawab yang - atas mana-mana tafsiran surat-menyurat itu - Kerajaan Kebawah Duli Yang Maha Mulia telah ditanggung terhadap penduduk tersebut akibat surat-menyurat itu".

Pada 17 April 1974, The Times of London menerbitkan petikan daripada memorandum RAHSIA yang disediakan oleh Jabatan Perisikan Politik Pejabat Luar British untuk kegunaan delegasi British ke persidangan damai Paris. Rujukan kepada Palestin adalah seperti berikut:

“Berkenaan dengan Palestin, Kerajaan Kebawah Duli Yang Maha Mulia komited melalui surat Sir Henry McMahon kepada Sherif pada 24 Oktober 1915, untuk dimasukkan ke dalam sempadan kemerdekaan Arab... tetapi mereka telah menyatakan dasar mereka mengenai Tempat Suci Palestin dan Zionis. penjajahan dalam mesej mereka kepadanya pada 4 Januari 1918."

Lampiran kepada nota memorandum:

"Seluruh Palestin ... terletak dalam batas yang telah dijanjikan oleh Kerajaan Kebawah Duli Yang Maha Mulia kepada Sherif Husain bahawa mereka akan mengiktiraf dan menegakkan kemerdekaan orang Arab."

Profesor Arnold J. Toynbee, yang menangani persoalan Palestin sebagai ahli Pejabat Luar British pada masa Persidangan Keamanan, menulis pada tahun 1968:

"... seperti yang saya tafsirkan dalam surat-menyurat Hussein-McMahon, Palestin tidak dikecualikan oleh Kerajaan British dari kawasan di mana mereka telah berikrar kepada Raja Hussein untuk mengiktiraf dan menyokong kemerdekaan Arab. Oleh itu, orang Arab Palestin secara munasabah boleh menganggap bahawa Britain telah berjanji untuk menyediakan Palestin untuk menjadi sebuah negara Arab yang merdeka."

Pengakuan bahawa Kerajaan British tidak mempunyai hak "MELEPASKAN PALESTIN" muncul beberapa dekad selepas komitmen kepada orang Arab bukan sahaja telah dilanggar oleh perjanjian Sykes-Picot tetapi, dengan MENGANGGAP hak yang wujud dan kehendak rakyat Palestin. Orang ramai, Kerajaan British telah memberi jaminan berasingan kepada pemimpin Zionis mengenai penubuhan "rumah kebangsaan untuk orang Yahudi di Palestin", sebuah aku janji yang menyemai benih konflik yang berpanjangan di Palestin.